เจาะลึก / Trade

SME ส่งออก: คืนอากร ม.29 กับ BOI ม.36

2026-02-01 18 minหัวหน้าฝ่ายบัญชี

นักบัญชีกำลังตรวจสอบเอกสารบัญชีรายเดือนของบริษัทในสำนักงานบัญชี

หมวดงานที่เกี่ยวข้อง

หัวหน้าฝ่ายบัญชี

ผู้เชี่ยวชาญงบการเงินและมาตรฐาน TFRS for NPAEs

ขอบเขตหมวดบัญชีครอบคลุมการจัดทำบัญชี การปิดงบ และมาตรฐานที่ใช้กับกิจการ ไม่ใช่ประวัติหรือใบอนุญาตของบุคคลที่ยืนยันแล้ว งานสอบบัญชีต้องแยกจากงานจัดทำบัญชีและตกลงกับ Partner ผู้สอบบัญชีรับอนุญาต (CPA)

ขอบเขตข้อมูลประกอบ

หัวหน้าฝ่ายภาษี

หมวดงานภาษีอากร

บทบาทนี้ไม่ใช่หลักฐานการตรวจรายหน้าโดยบุคคล โปรดตรวจแหล่งอ้างอิงประกอบ · วันที่เนื้อหา 2026-02-01 · แก้ไขล่าสุด 2026-11-08

ดูขอบเขตบทบาท

ต้นทุนวัตถุดิบนำเข้าไม่ได้จบที่อัตราอากร ผู้ผลิตส่งออกต้องเลือกระบบสิทธิให้ตรงกับการใช้ของและมีหลักฐานปิดภาระได้ บทความนี้แยกเส้นทางคืนอากร ยกเว้นอากร และเงินชดเชย พร้อมวางจุดตรวจปริมาณและกำหนดเวลา ไม่สรุปว่ามีการส่งออกแล้วจะรับสิทธิได้ทุกระบบ

1. แยกสิทธิตามสินค้า ไม่ใช่ตามชื่อบริษัท

ก่อนนำเข้าวัตถุดิบ ให้ระบุว่าสินค้าจะผลิตเพื่อส่งออก ขายภายในประเทศ ส่งกลับโดยไม่ผ่านการใช้ หรือเก็บในพื้นที่ควบคุมศุลกากร คำตอบแต่ละแบบนำไปสู่สิทธิต่างกัน การเป็น SME หรือมีลูกค้าต่างประเทศไม่ได้ทำให้ได้รับคืนอากร และบัตรส่งเสริมการลงทุนไม่ได้ครอบคลุมสินค้าทุกรุ่นที่บริษัทซื้อเข้ามา ต้องตรวจโครงการ รายการวัตถุดิบ และการเคลื่อนไหวของของจริงควบคู่กัน

กลไกหลักที่บทความนี้เปรียบเทียบคือการคืนอากรหลังผลิตส่งออกตามพระราชบัญญัติศุลกากร พ.ศ. 2560 มาตรา 29 การยกเว้นอากรวัตถุดิบเพื่อส่งออกตามพระราชบัญญัติส่งเสริมการลงทุน พ.ศ. 2520 มาตรา 36(1) และระบบคลังสินค้าทัณฑ์บนหรือเขตปลอดอากร แต่ละระบบมีจังหวะรับประโยชน์ วิธีควบคุมของ และเอกสารปิดภาระต่างกัน จึงไม่ควรเลือกจากยอดภาษีที่ดูเหมือนประหยัดได้เพียงอย่างเดียว

จัดทำตารางเลือกสิทธิหนึ่งรายการต่อรหัสวัตถุดิบและล็อตนำเข้า ระบุเลขใบขน โครงการที่ใช้ เส้นทางผลิต ปลายทางขาย ผู้รับผิดชอบ และหลักฐานที่ยังขาด หากโรงงานใช้หลายระบบพร้อมกันต้องแยกเส้นทางข้อมูลได้ บทความนี้มุ่งเลือกและพิสูจน์สิทธิ ส่วนวิธีบันทึกซื้อขาย ค่าเงิน และต้นทุนนำเข้าทั่วไปอ่านต่อใน [บัญชีนำเข้าส่งออก](/blog/import-export-accounting-thailand) เพื่อไม่สับสนระหว่างงานบัญชีปกติกับเงื่อนไขสิทธิพิเศษ

2. มาตรา 29 มีนาฬิกาสองเรือน

มาตรา 29 ใช้กับของนำเข้าที่ผ่านการผลิต ผสม ประกอบ บรรจุ หรือดำเนินการตามลักษณะที่กฎหมายกำหนดแล้วส่งออก ต้องพิสูจน์ได้ทั้งการแปรสภาพในประเทศและปริมาณวัตถุดิบที่ใช้ตามเกณฑ์ศุลกากร การมีใบขนขาออกอย่างเดียวจึงยังไม่พิสูจน์ว่าวัตถุดิบนำเข้าล็อตใดถูกใช้ไปเท่าใด ก่อนนำเข้าต้องตรวจการอนุมัติหลักการ การแจ้งใช้สิทธิในใบขน และวิธีปฏิบัติของสินค้านั้นกับศุลกากร ไม่ควรเริ่มจากสมมติฐานว่าสามารถย้ายสิทธิย้อนหลังได้

มาตรา 29(3) กำหนดให้ส่งออกภายใน 1 ปีจากวันนำเข้าของที่ใช้ผลิต ขณะที่มาตรา 29(4) ให้ยื่นคำขอคืนภายใน 6 เดือนจากวันส่งออก เป็นคนละจุดเริ่มนับ จึงต้องสร้างปฏิทินจากวันที่นำเข้าของแต่ละล็อตและวันที่ส่งออกแต่ละเที่ยว ไม่ใช้วันที่ออกใบแจ้งหนี้ วันที่รับเงิน หรือวันที่บัญชีปิดต้นทุนแทนวันที่กฎหมายกำหนด

การขยายเวลาส่งออกตามมาตรา 29(3) ต้องมีเหตุสุดวิสัยและการอนุญาตจากอธิบดี โดยขยายได้ไม่เกิน 6 เดือน ส่วนการขยายเวลายื่นคำขอตามมาตรา 29(4) ก็ต้องได้รับอนุญาตและมีเพดานไม่เกิน 6 เดือนเช่นกัน ไม่ใช่เวลาสำรองที่เพิ่มให้ทุกคำขอ ควรเก็บหนังสืออนุญาตและรายละเอียดล็อตที่ครอบคลุมไว้กับแฟ้มสิทธิ พร้อมแยกสถานะส่งออกแล้ว ยื่นคำขอแล้ว และได้รับผลพิจารณาแล้วออกจากกัน

3. มาตรา 28 ไม่ใช่คลังทัณฑ์บน และ 19 ทวิไม่ใช่เงินชดเชย

พระราชบัญญัติศุลกากร พ.ศ. 2560 มาตรา 28 เป็นการคืนอากรสำหรับของนำเข้าที่ส่งกลับออกไปโดยต้องพิสูจน์ว่าเป็นของเดิม ไม่ได้ใช้ระหว่างอยู่ในประเทศนอกจากเพื่อส่งกลับ และไม่ได้เปลี่ยนรูปหรือลักษณะ จึงไม่ใช่ฐานกฎหมายของคลังสินค้าทัณฑ์บนหรือระบบที่บางแห่งเรียก IPI หากใช้ตัวย่อในคู่มือภายในควรเขียนชื่อสิทธิเต็มและฐานอนุญาตประกอบ อย่านำตัวย่อมาแทนข้อกฎหมาย

มาตรา 28 มีเงื่อนไขส่งกลับภายใน 1 ปีจากนำเข้าและยื่นขอคืนภายใน 6 เดือนจากส่งกลับ แต่ห้ามนำความคล้ายของระยะเวลาไปสรุปว่าใช้แทนมาตรา 29 ได้ กรณีวัตถุดิบถูกผลิตเป็นสินค้าแล้วต้องวิเคราะห์ตามระบบผลิตเพื่อส่งออก ไม่ใช่แจ้งว่าเป็นของเดิมที่ไม่เคยใช้ เช่นเดียวกัน คลังสินค้าทัณฑ์บนเป็นระบบอนุญาตและควบคุมของตามหมวดคลังสินค้าของกฎหมายศุลกากร ไม่ใช่สิทธิคืนอากรตามมาตรา 28

คำว่า 19 ทวิ หรือ 19 bis ในเอกสารการค้ารุ่นเก่าโดยทั่วไปหมายถึงการคืนอากรวัตถุดิบผลิตส่งออกตามกฎหมายศุลกากรเดิม ซึ่งปัจจุบันต้องพิจารณามาตรา 29 ไม่ได้หมายถึงการชดเชยค่าภาษีอากรสินค้าส่งออก การชดเชยเป็นอีกระบบหนึ่งภายใต้กฎหมายชดเชยค่าภาษีอากรสินค้าส่งออก จึงควรเปลี่ยนช่องชื่อสิทธิในทะเบียนให้ชัดว่าเป็นคืนอากร ยกเว้นอากร หรือชดเชย หลีกเลี่ยงคำรวมว่าเงินคืนส่งออกซึ่งตรวจหาการซ้อนสิทธิได้ยาก

4. BOI มาตรา 36 ต้องปิดบัญชีวัตถุดิบให้ตรงโครงการ

มาตรา 36(1) แห่งพระราชบัญญัติส่งเสริมการลงทุน พ.ศ. 2520 เป็นฐานยกเว้นอากรขาเข้าให้แก่วัตถุดิบและวัสดุจำเป็นที่นำเข้ามาใช้ผลิตเพื่อส่งออกตามสิทธิที่ได้รับ ไม่ใช่การคืนอากรที่ชำระแล้วแบบมาตรา 29 และไม่ใช่ข้อยกเว้นภาษีทุกประเภทของบริษัท ต้องอ่านบัตรส่งเสริม เงื่อนไขโครงการ และสิทธิที่อนุมัติจริงก่อนใช้ ไม่ใช้กำลังผลิตหรือรายการวัตถุดิบของอีกโครงการมารองรับแทน

แนวปฏิบัติ BOI เรื่องวัตถุดิบและวัสดุจำเป็นครอบคลุมสูตรการผลิต เพดานสต็อกที่อนุมัติ การสั่งปล่อย และการตัดบัญชีโดยอาศัยหลักฐานส่งออก ฝ่ายจัดซื้อต้องรู้ว่ารหัสที่ซื้อสัมพันธ์กับรายการที่อนุมัติอย่างไร ฝ่ายผลิตต้องบันทึกปริมาณใช้จริงและการเปลี่ยนสูตร ส่วนฝ่ายส่งออกต้องส่งหลักฐานให้ผู้ดูแลบัญชีวัตถุดิบ ไม่ปล่อยให้การสั่งปล่อยนำเข้าจบลงโดยไม่มีผู้ติดตามการตัดบัญชี

เมื่อมีเศษซาก ของเสีย ส่งคืนวัตถุดิบ หรือเปลี่ยนปลายทางเป็นขายในประเทศ ให้แยกรายการพักตรวจและตรวจวิธีอนุญาตหรือชำระอากรที่เกี่ยวข้องก่อนดำเนินการ การส่งออกสินค้าอื่นที่มีมูลค่าเท่ากันไม่ใช่หลักฐานใช้วัตถุดิบล็อตที่ค้างอยู่ และการได้รับยกเว้นภาษีเงินได้นิติบุคคลของโครงการก็ไม่ใช่หลักฐานปิดบัญชีวัตถุดิบตามมาตรา 36 เพราะเป็นคนละสิทธิและคนละภาระพิสูจน์

5. คลังทัณฑ์บน เขตปลอดอากร และเงินชดเชย

คลังสินค้าทัณฑ์บนและเขตปลอดอากรเป็นระบบที่ผูกกับพื้นที่ ผู้ได้รับอนุญาต และการควบคุมการนำเข้า เก็บ ผลิต โอน และนำออก ตามหมวดที่เกี่ยวข้องในพระราชบัญญัติศุลกากร พ.ศ. 2560 การเช่าโกดังธรรมดาหรืออยู่ใกล้นิคมอุตสาหกรรมไม่ทำให้ของเข้าเงื่อนไข ต้องตรวจประเภทใบอนุญาต ขอบเขตกิจกรรม และสถานะการนำของเข้าในระบบจริงก่อนเปรียบเทียบกับมาตรา 29 หรือ BOI

อย่าเรียกรวมเขตปลอดอากรตามกฎหมายศุลกากรกับเขตประกอบการเสรีตามกฎหมายการนิคมอุตสาหกรรมว่าเป็นสิทธิเดียวกัน แม้อาจมีลักษณะการควบคุมคล้ายกัน การย้ายสินค้าออกมาขายในประเทศต้องวิเคราะห์พิธีการและภาระอากรตามระบบที่ใช้ การย้ายไปอีกสถานที่หรือส่งให้ผู้รับจ้างผลิตก็ต้องมีเอกสารรองรับ ไม่ใช่ลดสต็อกจากการบอกกล่าวภายในโรงงานเท่านั้น

สำหรับเงินชดเชยค่าภาษีอากร ให้ตรวจประกาศคณะกรรมการชดเชยค่าภาษีอากร ที่ อ 1/2563 ข้อ 3 ซึ่งระบุสิทธิที่ห้ามใช้ร่วม เช่น การคืนอากรมาตรา 29 สิทธิคลังสินค้าทัณฑ์บนชนิดโรงผลิตเพื่อการส่งออก สิทธิในเขตประกอบการเสรี และสิทธิอากรวัตถุดิบตามกฎหมายส่งเสริมการลงทุนตามข้อความในประกาศ ต้องตรวจพิกัดสินค้าและประกาศที่ใช้กับวันส่งออกอีกครั้ง บทความนี้ไม่ตั้งอัตราชดเชยกลางสำหรับสินค้าทุกชนิด และไม่ถือว่าการมีรายการสินค้าในประกาศเพียงอย่างเดียวเพียงพอต่อการรับเงิน

6. VAT ส่งออก 0% เป็นอีกชั้นหนึ่งของหลักฐาน

ประมวลรัษฎากร มาตรา 80/1(1) กำหนดอัตราภาษีมูลค่าเพิ่มร้อยละ 0 สำหรับการส่งออกสินค้าภายใต้ขอบเขตกฎหมาย โดยมีข้อยกเว้นสำหรับการส่งออกที่ได้รับยกเว้นตามมาตรา 81(3) ต้องแยกคำว่าอัตราศูนย์ออกจากการยกเว้น VAT การได้รับสิทธิอากรวัตถุดิบจาก BOI หรือศุลกากรไม่ได้พิสูจน์สิทธิอัตราศูนย์แทนกรมสรรพากร และการขายให้ลูกค้าต่างชาติโดยสินค้ายังอยู่ในไทยก็ไม่ใช่หลักฐานส่งออกในตัวเอง

คำสั่งกรมสรรพากร ที่ ป.97/2543 วางแนวปฏิบัติสำหรับการส่งออกหลายรูปแบบ กรณีทั่วไปที่ผู้ประกอบการจดทะเบียนดำเนินพิธีการในชื่อตนให้เชื่อมคำสั่งซื้อ ใบกำกับหรือใบแจ้งหนี้ ใบขนขาออก หลักฐานขนส่งและการรับชำระให้ติดตามได้ หากผู้ขายจัดพิธีการแทน มีตัวแทนชำระเงิน หรือส่งตัวอย่างโดยไม่คิดราคา ต้องตรวจข้อที่ใช้กับรูปแบบนั้น ไม่ตัดสินทุกกรณีจากชื่อบนใบขนเพียงช่องเดียว

แฟ้ม VAT กับแฟ้มคืนอากรควรอ้างอิงเที่ยวส่งออกเดียวกันแต่มีรายการตรวจต่างกัน ฝ่าย VAT ตรวจลักษณะธุรกรรมและหลักฐานส่งออก ส่วนฝ่ายอากรตรวจปริมาณวัตถุดิบนำเข้าที่ใช้จริงและสิทธิที่เลือก การใช้อัตรา 0% ในรายการที่เข้าเงื่อนไขร่วมกับสิทธิอากรไม่ใช่การรับคืนอากรซ้ำในตัวมันเอง แต่การขอเครดิตหรือคืนภาษีซื้อยังต้องตรวจคุณสมบัติและเอกสารแยก ไม่ควรแสดงยอดคาดคืนเป็นเงินที่ได้รับแน่นอน

7. ตัวอย่างจับคู่ล็อตและคำนวณอัตราศูนย์

สมมตินำเข้าวัตถุดิบ 1,000 กิโลกรัมวันที่ 10 มกราคม 2569 เพื่อผลิตสินค้าส่งออกภายใต้มาตรา 29 และส่งสินค้าที่ใช้วัตถุดิบ 600 กิโลกรัมออกวันที่ 10 ตุลาคม 2569 การส่งออกเที่ยวนี้อยู่ในกรอบ 1 ปีจากนำเข้า แต่ยังต้องยื่นคำขอในกรอบ 6 เดือนจากวันที่ส่งออก ควรตั้งเตือนให้เตรียมคำขอก่อนครบกำหนด ไม่รอจนสิ้นปีบัญชี และตรวจวิธีนับวันกับผู้ดำเนินพิธีการก่อนใช้วันที่สุดท้ายจริง

สมมติไม่มีเศษซากหรือความคลาดเคลื่อนเพื่อให้เห็นสมการง่าย ยอดวัตถุดิบคงเหลือคือ 1,000 ลบ 600 เท่ากับ 400 กิโลกรัม ปริมาณ 600 กิโลกรัมต้องมีใบเบิก สูตรการผลิต และหลักฐานส่งออกสนับสนุน ส่วนอีก 400 กิโลกรัมยังไม่กลายเป็นปริมาณที่ขอคืนได้เพียงเพราะล็อตเดียวกันส่งออกไปแล้วบางส่วน หากผลิตจริงมีของเสียต้องใส่ข้อมูลนั้นกลับในทะเบียนและตรวจเกณฑ์ยอมรับ ไม่บังคับยอดให้ลงด้วยรายการปรับลอย ๆ

หากฐานภาษีของการส่งออกที่เข้าเงื่อนไขมาตรา 80/1(1) เท่ากับ 500,000 บาท การคำนวณภาษีขายคือ 500,000 คูณ 0% เท่ากับ 0 บาท ตัวเลขนี้แสดงเฉพาะผลคำนวณภาษีขาย ไม่ใช่ยอดคืนอากร ไม่ใช่ยอดคืนภาษีซื้อ และไม่พิสูจน์ว่าทั้งธุรกรรมผ่านเงื่อนไขแล้ว จำนวนเงินคืนอากรต้องอ้างอากรของวัตถุดิบที่มีสิทธิและปริมาณที่ยอมรับจริง จึงไม่ควรสมมติอัตราอากรเดียวเพื่อสรุปผลประหยัดของสินค้าทุกรุ่น

8. ปิดทะเบียนสิทธิก่อนส่งคำขอ

ทะเบียนสต็อกควรแสดงยอดยกมา นำเข้า รับโอน เบิกผลิต คืนจากผลิต เศษซาก ส่งคืน โอนออก และยอดปลายงวด โดยผูกกับเลขใบขนและรหัสสิทธิ ความสัมพันธ์ขั้นต่ำคือยอดต้นงวดบวกของเข้า หักของออกเท่ากับยอดปลายงวด แต่สมการที่สมดุลไม่ได้พิสูจน์ว่าการนำออกได้รับอนุญาตหรือผลิตเพื่อส่งออกจริง จึงต้องเก็บเอกสารต้นทางและสถานะการอนุมัติที่รองรับแต่ละรายการด้วย

ก่อนยื่นคำขอ ให้ผู้ตรวจทานเทียบใบขนขาเข้า สูตรการผลิต ใบเบิก และใบขนขาออกกับทะเบียนสิทธิที่เคยใช้แล้ว กำหนดปริมาณที่กันไว้สำหรับแต่ละเที่ยวเพื่อไม่ให้วัตถุดิบหน่วยเดียวถูกใช้ตัดบัญชีสองครั้ง หากพบว่ารายการเดียวถูกติดป้ายทั้ง BOI และมาตรา 29 ให้พักยอดนั้นและตรวจการใช้สิทธิจริงก่อนยื่น ไม่แก้เพียงชื่อบัญชีหรือโอนยอดในตารางเพื่อให้ผ่านการตรวจ

ส่งต่อชุดข้อมูลให้ผู้จัดทำบัญชีโดยแยกอากรที่ชำระ หลักประกัน สิทธิที่กำลังขอ และผลที่ได้รับแล้ว การประมาณว่ามีสิทธิไม่ใช่ใบอนุมัติและไม่ใช่กระแสเงินสดที่รับแล้ว เก็บประวัติการแก้ไขเอกสาร ผู้รับผิดชอบ และเหตุผลของยอดต่างไว้ หากต้องเลือกระบบใหม่ในรอบนำเข้าถัดไป ให้นำข้อมูลอายุสต็อก ความถี่การส่งออก และภาระเอกสารมาประเมินร่วมกับสิทธิที่อนุมัติจริง แทนการตัดสินด้วยคำว่าใช้ระบบไหนได้เงินคืนมากที่สุด

แหล่งอ้างอิงที่ตรวจสอบได้

ลิงก์ด้านล่างเป็นแหล่งต้นทางสำหรับประเด็นที่ระบุในคำอธิบายของแต่ละรายการ ไม่ใช่การรับรองทุกข้อความหรือผลของงานบริการ ตรวจฉบับแก้ไขและเงื่อนไขที่ตรงกับข้อเท็จจริงของกิจการประกอบเสมอ

1. แนวปฏิบัติ
กรมศุลกากร: การคืนอากรตามมาตรา 29
กรมศุลกากร
แยกส่งออกภายใน 1 ปีจากวันนำเข้ากับยื่นขอคืนภายใน 6 เดือนจากวันส่งออก เฉพาะวัตถุดิบและการดำเนินการที่เข้าเงื่อนไข
2. พระราชบัญญัติ
พ.ร.บ.ศุลกากร 2560 มาตรา 29: กำหนดส่งออกและขอคืน (คำแปลอังกฤษไม่เป็นทางการ)
กรมศุลกากร
29(3) ขยายส่งออกเพราะเหตุสุดวิสัยได้ไม่เกิน 6 เดือนเมื่ออนุญาต; 29(4) ขยายกำหนดขอคืนได้ไม่เกิน 6 เดือนเมื่ออนุญาต ไม่เลื่อนอัตโนมัติ
3. แนวปฏิบัติ
กรมศุลกากร: ถามตอบเรื่องสิทธิ BOI กับการคืนอากรมาตรา 29
กรมศุลกากร
ระบุว่ามาตรา 29 ต้องขออนุมัติหลักการก่อนนำเข้าและแสดงความประสงค์ในใบขนขาเข้า
4. ประกาศ
ประกาศคณะกรรมการชดเชยค่าภาษีอากร ที่ อ 1/2563: อัตราและข้อจำกัดสิทธิ
กรมศุลกากร
ข้อ 3 รายการสิทธิประโยชน์ที่ผู้ขอรับเงินชดเชยต้องไม่ใช้ร่วมกัน
5. แนวปฏิบัติ
BOI: วิธีปฏิบัติเกี่ยวกับวัตถุดิบและวัสดุจำเป็น (มาตรา 30 และ 36)
สำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมการลงทุน
ความหมายวัตถุดิบ สูตรการผลิต ปริมาณสต็อกสูงสุด การสั่งปล่อย และการตัดบัญชีด้วยหลักฐานส่งออก
6. ประมวลกฎหมาย
ประมวลรัษฎากร มาตรา 80/1: อัตราภาษีร้อยละ 0
กรมสรรพากร
อัตรา 0% สำหรับบริการที่ทำในไทยและใช้ในต่างประเทศ ตามประเภท หลักเกณฑ์ และเงื่อนไขที่อธิบดีกำหนด ต้องตรวจประกาศอธิบดีที่เกี่ยวข้องประกอบ
7. ประมวลกฎหมาย
คำสั่งกรมสรรพากร ที่ ป.97/2543: การส่งออกสินค้า VAT อัตราร้อยละ 0
กรมสรรพากร
ข้อ 2 แยกผลิตเอง/ซื้อมา ตัวแทนจ่าย ตัวอย่างไม่คิดราคาและชายแดน; ข้อ 3 ผู้ขายดำเนินพิธีการ ไม่ใช้ชื่อใบขนตัดสิทธิทุกกรณี

สรุป

ก่อนเลือกระบบสำหรับรอบนำเข้าถัดไป รวบรวมบัตรส่งเสริม รายการวัตถุดิบ ใบขน ตัวอย่างสูตรผลิต และทะเบียนสต็อก แล้วส่งรายละเอียดผ่าน LINE สำหรับสิทธิอากรผู้ส่งออก https://lin.ee/WEwU8QZ (แนบใบขนตัวอย่าง) หรือ [หน้าติดต่อ](/contact) ให้เจ้าหน้าที่กำหนดขอบเขตงานและจัดทำใบเสนอราคาโดยอิงเอกสารจริง แยกงานตรวจสิทธิจากงานแก้ยอดค้าง เพื่อให้เห็นว่าต้องพิสูจน์อะไรเพิ่มเติมก่อนยื่นคำขอ

ปรึกษาทีมเราฟรี

คำถามที่พบบ่อย

ส่งออกทันหนึ่งปีแล้วถือว่าได้คืนอากรหรือไม่+

ยังไม่ถือว่าได้คืน เพราะมาตรา 29 แยกกำหนดส่งออกจากกำหนดยื่นคำขอคืนภายใน 6 เดือนหลังส่งออก ต้องพิสูจน์ปริมาณวัตถุดิบและเงื่อนไขอื่นด้วย ไม่ใช้ใบขนขาออกแทนการยื่นคำขอ

มาตรา 28 ใช้กับวัตถุดิบที่ผลิตแล้วได้หรือไม่+

มาตรา 28 กำหนดเรื่องของเดิมที่ส่งกลับโดยไม่ได้ใช้และไม่เปลี่ยนรูปหรือลักษณะตามเงื่อนไขกฎหมาย กรณีนำไปผลิตเป็นสินค้าให้วิเคราะห์มาตรา 29 หรือระบบที่ใช้จริง ไม่เรียกคลังทัณฑ์บนว่ามาตรา 28

19 ทวิคือเงินชดเชยภาษีส่งออกหรือไม่+

ไม่ใช่ คำเดิมนี้ใช้เรียกการคืนอากรผลิตเพื่อส่งออกตามกฎหมายศุลกากรเดิม ซึ่งปัจจุบันพิจารณามาตรา 29 เงินชดเชยมีฐานกฎหมายและข้อห้ามใช้สิทธิร่วมแยกต่างหาก

ใช้ BOI กับคืนอากรในวัตถุดิบหน่วยเดียวกันได้หรือไม่+

ไม่ควรยื่นคืนอากรสำหรับอากรของหน่วยที่ใช้ยกเว้นไว้แล้ว ต้องตรวจสิทธิในใบขนและการอนุมัติก่อนนำเข้า พร้อมกันปริมาณในทะเบียนไม่ให้ตัดบัญชีซ้ำ การมีหลายโครงการไม่ทำให้สลับสิทธิย้อนหลังได้เอง

VAT อัตราศูนย์ทำให้เงินคืนอากรลดลงหรือไม่+

อัตราศูนย์ตามมาตรา 80/1(1) เป็นเรื่อง VAT ของการส่งออก ไม่ใช่ยอดอากรวัตถุดิบ จึงต้องตรวจสิทธิแยกกันและเชื่อมหลักฐานเที่ยวส่งออกเดียวกัน การคำนวณภาษีขายได้ศูนย์ไม่ใช่หลักฐานจำนวนเงินที่ขอคืนได้

ทะเบียนสต็อกสมดุลแล้วเพียงพอหรือไม่+

ยังไม่พอ ต้องเชื่อมเลขใบขน สูตรผลิต ใบเบิก และหลักฐานส่งออกให้เห็นวัตถุดิบที่ใช้จริงด้วย หากมีเศษซากหรือโอนออกต้องมีเอกสารและวิธีปฏิบัติตามสิทธิที่ใช้ ไม่ปรับยอดให้ลงโดยไม่มีเหตุผล