ภาษี / Cross-border
ภาษีบริการต่างประเทศ: ตรวจมาตรา 70 ก่อนจ่าย
หมวดงานที่เกี่ยวข้อง
หัวหน้าฝ่ายภาษี
หมวดงานภาษีอากร
ข้อมูลหมวดนี้เกี่ยวกับภาษีนิติบุคคล VAT และการเตรียมเอกสารภาษี ไม่ใช้แทนการตรวจเอกสารของกิจการหรือการยืนยันใบอนุญาตผู้ตรวจสอบภาษี และไม่ครอบคลุมการดำเนินคดี
ขอบเขตข้อมูลประกอบ
หัวหน้าฝ่ายบัญชี
ผู้เชี่ยวชาญงบการเงินและมาตรฐาน TFRS for NPAEs
บทบาทนี้ไม่ใช่หลักฐานการตรวจรายหน้าโดยบุคคล โปรดตรวจแหล่งอ้างอิงประกอบ · วันที่เนื้อหา 2026-08-19 · แก้ไขล่าสุด 2026-11-08
ดูขอบเขตบทบาทคำถามว่าจ่ายค่าบริการต่างประเทศต้องหักร้อยละ 15 หรือไม่ ยังตอบไม่ได้จากประเทศบนใบแจ้งหนี้ มาตรา 70 มีเงื่อนไขของผู้รับ ประเภทเงินได้ และแหล่งการจ่ายซึ่งต้องตรวจทีละชั้น อีกทั้งสิทธิอนุสัญญา ภาษีมูลค่าเพิ่ม และข้อตกลงผู้รับเงินสุทธิเป็นคนละประเด็น บทความนี้เน้นการเตรียมหลักฐานก่อนจ่ายของกิจการไทย เพื่อไม่ให้การตั้งหนี้ การโอนเงิน และการนำส่งภาษีอาศัยข้อสันนิษฐานคนละชุด การจัดประเภทได้เพียงข้อเดียวไม่ใช่ข้อสรุปภาษีที่ต้องชำระทั้งรายการ
1) เริ่มที่ผู้รับและการประกอบกิจการในไทย
ประมวลรัษฎากร มาตรา 70 ใช้กับนิติบุคคลประเภทนิติบุคคลต่างประเทศ (บริษัทหรือห้างหุ้นส่วนนิติบุคคลที่จัดตั้งตามกฎหมายของประเทศอื่น) ซึ่งมิได้ประกอบกิจการในประเทศไทย ไม่ใช่ผู้รับต่างประเทศทุกราย ผู้รับที่เป็นบุคคลธรรมดาจึงไม่ใช้มาตรานี้โดยอัตโนมัติ และสาขาของบริษัทต่างประเทศที่ประกอบกิจการในไทยต้องตรวจหลักของตน ไม่หยิบอัตรามาตรา 70 ไปใช้เพียงเพราะชื่อบริษัทเป็นภาษาต่างประเทศหรือมีบัญชีธนาคารต่างประเทศ
ขอเอกสารจดทะเบียนของผู้รับและเทียบกับชื่อคู่สัญญา ใบแจ้งหนี้ และผู้รับโอนเงินจริง หากให้โอนไปบริษัทในกลุ่มอีกแห่งต้องทราบฐานะตัวแทนรับเงินหรือการเปลี่ยนคู่สัญญา การจ่ายเข้าบัญชีที่ประเทศหนึ่งไม่ได้พิสูจน์ถิ่นที่อยู่ทางภาษีในประเทศนั้น และการมีเลขผู้เสียภาษีต่างประเทศไม่ได้พิสูจน์ว่าผู้รับไม่มีการประกอบกิจการในไทย ต้องแยกข้อมูลตัวตนจากข้อมูลกิจกรรม
ตามมาตรา 76 ทวิ การมีลูกจ้าง ผู้ทำการแทน หรือผู้ทำการติดต่อในการประกอบกิจการในไทย และเป็นเหตุให้ได้รับเงินได้หรือกำไรในไทย เป็นเงื่อนไขของการถือว่าประกอบกิจการตามกฎหมายภายใน ต้องพิจารณาข้อเท็จจริงครบ ไม่ใช่มีคนไทยติดต่อหนึ่งครั้งแล้วสรุปทันที ขอบเขตนี้ไม่ใช่นิยามสถานประกอบการถาวรในอนุสัญญา และไม่ใช่ผลคำนวณภาษีสุดท้ายของผู้รับ
2) บริการต้องจัดประเภทตามมาตรา 40 ก่อนเลือกอัตรา
มาตรา 70 ครอบคลุมเงินได้พึงประเมินตามมาตรา 40(2), (3), (4), (5) และ (6) ที่จ่ายจากหรือในประเทศไทย จึงต้องระบุว่าเงินจ่ายตอบแทนอะไร มาตรา 40(2) เกี่ยวกับการรับทำงานให้ มาตรา 40(3) รวมค่ากู๊ดวิล ลิขสิทธิ์หรือสิทธิอย่างอื่น มาตรา 40(4) มีรายการเงินทุน เช่น ดอกเบี้ยและเงินปันผล มาตรา 40(5) เกี่ยวกับการให้เช่าทรัพย์สิน และมาตรา 40(6) เกี่ยวกับวิชาชีพอิสระตามที่กฎหมายระบุ ไม่ควรย้ายค่าบริการทุกชนิดเข้า 40(2) เพื่อให้เลือกอัตราได้ง่าย
เงินได้จากธุรกิจตามมาตรา 40(8) ไม่อยู่ในรายการของมาตรา 70 แต่การเขียนในใบแจ้งหนี้ว่า business service ไม่ใช่หลักฐานเพียงพอให้เป็น 40(8) ต้องพิจารณาสัญญา วิธีทำงาน ความรับผิด และสิ่งที่ส่งมอบ เช่น ผู้ซื้อได้รับสิทธิใช้ทรัพย์สินทางปัญญาแยกจากงานที่ทำหรือไม่ การส่งไฟล์ผ่านระบบออนไลน์ก็ไม่ได้ทำให้ทุกงานเป็นค่าสิทธิ และการเรียกค่าลิขสิทธิ์ว่าค่าสนับสนุนก็ไม่เปลี่ยนสาระรายการ
เมื่อสัญญารวมการให้สิทธิ คำปรึกษา และบริการดำเนินงาน ให้ขอแยกรายละเอียดพร้อมเหตุผลที่ตรวจสอบได้ หากแยกไม่ได้จริงต้องวิเคราะห์เนื้อหาสัญญาทั้งชุด ไม่สร้างสัดส่วนขึ้นเอง เงินที่อยู่นอกมาตรา 70 อาจยังมีประเด็นภาษีตามบทอื่นหรือหน้าที่ VAT จึงไม่ใช้ข้อสรุปว่าไม่เข้า 40(2) ถึง (6) เป็นคำตอบว่าไม่มีภาษีใดเลย เก็บบันทึกการจัดประเภทไว้กับรุ่นสัญญาที่ใช้จริง
3) อัตราร้อยละ 15 และเงินปันผลร้อยละ 10
หลังยืนยันขอบเขตแล้ว จึงใช้อัตราภายในประเทศจากบัญชีอัตราภาษีเงินได้นิติบุคคล เงินได้ในมาตรา 70 นอกจากเงินปันผลตามมาตรา 40(4)(ข) ใช้อัตราร้อยละ 15 ส่วนเงินปันผลสาขาดังกล่าวร้อยละ 10 อัตรานี้เป็นจุดเริ่มต้นก่อนข้อยกเว้นหรืออนุสัญญาที่ใช้ได้ ไม่ใช่เหตุว่าค่าบริการทุกใบมีภาษีเท่ากับร้อยละ 15 ของยอดโอน และไม่เกี่ยวกับการเลือกอัตราตัดจำหน่ายสินทรัพย์ในบัญชี
ตัวอย่างสมมติบริษัทต่างประเทศไม่ประกอบกิจการในไทยได้รับค่าสิทธิ 200,000 บาท เป็นยอดก่อนภาษี เข้าเงื่อนไขมาตรา 70 และไม่มีสิทธิที่นำมาใช้ลดอัตรา หักร้อยละ 15 เท่ากับ 30,000 บาท เงินถึงผู้รับ 170,000 บาท ส่วนเงินปันผล 200,000 บาทที่เข้าเงื่อนไขสาขาร้อยละ 10 มีผลคูณ 20,000 บาท ตัวเลขสองชุดเปรียบเทียบอัตราตามประเภทเงินได้ ไม่ใช่ให้ผู้จ่ายเลือกประเภทที่ภาษีต่ำกว่า
มาตรา 70 ทวิเป็นอีกหลักหนึ่งเกี่ยวกับการจำหน่ายกำไรออกจากไทย เช่น กำไรของสาขาบริษัทต่างประเทศ ไม่ใช่มาตราเดียวกับการจ่ายเงินปันผลจากบริษัทย่อยไทยให้ผู้ถือหุ้นต่างประเทศ แม้บางรายการมีอัตราตัวเลขเท่ากันก็ไม่ควรรวมรหัสหรือเอกสารโดยไม่ดูเหตุแห่งภาษี ในแบบทำงานให้แยกช่องอ้างมาตรา ประเภทเงินได้ อัตราภายในประเทศ และอัตราหลังอนุสัญญาอย่างชัดเจน
4) ข้อยกเว้นดอกเบี้ยดูผู้จ่าย ไม่ใช่ผู้ให้กู้
มาตรา 70 วรรคสองยกเว้นการใช้วรรคหนึ่งในกรณีดอกเบี้ยที่ผู้รับต่างประเทศได้รับจากรัฐบาล หรือจากสถาบันการเงินที่มีกฎหมายเฉพาะของไทยจัดตั้งสำหรับให้กู้เพื่อส่งเสริมเกษตรกรรม พาณิชยกรรม หรืออุตสาหกรรม ประเด็นสำคัญคือฐานะผู้จ่ายดอกเบี้ย ไม่ใช่ฐานะผู้ให้กู้ต่างประเทศ การเห็นคำว่าธนาคารเพื่อการพัฒนาในชื่อเจ้าหนี้จึงยังไม่ทำให้ผู้กู้บริษัทไทยทั่วไปใช้ข้อยกเว้นนี้
ถ้าบริษัทไทยทั่วไปกู้เงินจากสถาบันต่างประเทศและเป็นผู้จ่ายดอกเบี้ย ต้องตรวจมาตรา 70 และอนุสัญญาตามปกติ ไม่ขยายข้อยกเว้นเพราะเงินกู้นำไปซื้อเครื่องจักรหรือสนับสนุนอุตสาหกรรมของบริษัท วัตถุประสงค์ใช้เงินของผู้กู้ไม่ได้ทำให้บริษัทกลายเป็นสถาบันการเงินที่กฎหมายเฉพาะจัดตั้ง และการที่ผู้ให้กู้เป็นหน่วยงานรัฐต่างประเทศก็ไม่ทดแทนเงื่อนไขผู้จ่ายตามวรรคสอง
หลักฐานของสาขาข้อยกเว้นควรระบุผู้จ่ายตัวจริง กฎหมายจัดตั้งถ้าอ้างสถาบันเฉพาะ และลักษณะเงินได้ว่าเป็นดอกเบี้ยจริง ไม่ใช้ข้อยกเว้นนี้กับค่าสิทธิหรือค่าบริการอื่นด้วยเหตุว่าผู้จ่ายเป็นหน่วยงานเดียวกัน การเข้าเงื่อนไขข้อยกเว้นในมาตราหนึ่งยังไม่ใช่คำยืนยันผลภาษีตามบทอื่นทั้งหมด และควรมีบันทึกเหตุผลเฉพาะรายการเพื่อป้องกันการนำคำตอบไปใช้กับรายการถัดไปผิดสาขา
5) อนุสัญญา: มีถิ่นที่อยู่ไม่เท่ากับผ่านทุกเงื่อนไข
เลือกอนุสัญญาจากถิ่นที่อยู่ทางภาษีของผู้มีสิทธิรับเงิน ไม่ใช่สกุลเงินหรือที่อยู่ธนาคาร ตรวจรายชื่อฉบับที่มีผลจากกรมสรรพากร แล้วเปิดบทเงินได้ที่เกี่ยวข้องพร้อมพิธีสารหรือการแก้ไขที่มีผล อัตราค่าสิทธิและดอกเบี้ยอาจแบ่งตามประเภทหรือคุณสมบัติของผู้รับ จึงไม่ควรใช้ตารางสรุปของประเทศหนึ่งกับบริษัทอีกประเทศ และไม่ระบุอัตราลดจนกว่าจะอ่านบทที่ตรงกับสิทธิที่จ่าย
การใช้สิทธิต้องมีหนังสือรับรองถิ่นที่อยู่ทางภาษีจากหน่วยงานของประเทศที่เกี่ยวข้อง ครอบคลุมช่วงเงินได้ พร้อมข้อมูลคู่สัญญาและลักษณะงาน เอกสารนี้เป็นฐานสำคัญ แต่ไม่พิสูจน์โดยลำพังว่าผู้รับเป็นผู้มีสิทธิในเงินได้ตามเงื่อนไข หรือไม่มีสถานประกอบการถาวรที่เกี่ยวข้องกับรายการ หากผู้รับส่งต่อเงินให้ผู้อื่นหรือทำหน้าที่ตัวกลาง ต้องตรวจเงื่อนไขของอนุสัญญาเพิ่มเติม ไม่ใช้เพียงคำรับรองกว้าง ๆ ในอีเมล
หลักกำไรธุรกิจตามอนุสัญญาบางฉบับอาจจำกัดสิทธิไทยเมื่อไม่มีสถานประกอบการถาวร แต่ต้องยืนยันว่าเงินเข้าบทนั้นจริงและไม่มีบทเฉพาะอื่นที่ใช้ สถานประกอบการถาวรต้องพิจารณาตามนิยามและเงื่อนไขของฉบับที่เกี่ยวข้อง แยกจากมาตรา 76 ทวิ เมื่อหลักฐานยังไม่ครบ ควรระบุประเด็นค้างก่อนจ่ายและพิจารณาวิธีปฏิบัติที่มีฐานกฎหมาย ไม่ใช้คำว่าไม่มีสำนักงานในไทยเป็นข้อยกเว้นสำเร็จรูป
6) ภ.ง.ด.54 นับจากสิ้นเดือนที่จ่าย
มาตรา 70 กำหนดหักเมื่อจ่ายและนำส่งพร้อมยื่นรายการในกรอบเจ็ดวันนับจากวันสิ้นเดือนที่จ่ายเงินได้ กรอบนี้ตรงกับ WHT_MONTH_END_REMITTANCE_DAYS ใน withholding-evidence-rules.ts ซึ่งกำหนดไว้ 7 วัน ไม่ใช่เจ็ดวันหลังวันที่ออกใบแจ้งหนี้ ไม่ใช่เจ็ดวันหลังวันที่ผู้รับต่างประเทศส่งใบเสร็จ และไม่ใช่รอสิ้นรอบบัญชีของผู้จ่าย แบบที่ใช้กับการนำส่งกรณีนี้คือ ภ.ง.ด.54
ตัวอย่างจ่ายวันที่ 20 พฤศจิกายน ให้ใช้สิ้นเดือนพฤศจิกายนเป็นจุดเริ่มนับเจ็ดวันตามบทบัญญัติ ไม่เริ่มจากวันที่ 20 การตรวจวันหยุดและสิทธิขยายกำหนดสำหรับช่องทางอิเล็กทรอนิกส์ต้องดูประกาศที่ใช้จริงในงวดนั้น จึงควรแสดงในปฏิทินทั้งกำหนดกฎหมายและกำหนดหลังตรวจสิทธิ ไม่กล่าวว่าทุกกรณีออนไลน์มีวันขยายแบบถาวร การยื่นรายการกับการชำระสำเร็จก็ต้องมีหลักฐานแยกที่เชื่อมกันได้
ทำทะเบียนวันจ่ายและยอดฐานภาษีที่กระทบกับเจ้าหนี้ สัญญา และรายการธนาคาร ถ้ามีการจ่ายเป็นงวดให้ตรวจแต่ละเหตุการจ่าย ไม่รอให้สัญญาสิ้นสุดแล้วรวมภาษีครั้งเดียว เอกสารที่ควรเก็บได้แก่แบบนำส่ง ใบรับชำระ หลักฐานอัตราแลกเปลี่ยน การคำนวณฐาน และบันทึกอนุสัญญา ภาษีที่คำนวณได้ ภาษีที่หักจริง และภาษีที่นำส่งจริงไม่ควรถูกรวมเป็นยอดเดียวโดยไม่มีการกระทบ เพราะอาจเกิดความคลาดเคลื่อนคนละขั้น
7) ภ.พ.36: บริการที่ทำต่างประเทศแต่อาจใช้ในไทย
ประมวลรัษฎากร มาตรา 83/6(2) เป็นการนำส่ง VAT สำหรับบริการจากต่างประเทศที่ใช้ในไทยตามขอบเขตที่กฎหมายกำหนด จึงต้องวิเคราะห์เพิ่มจากมาตรา 70 งานอาจทำทั้งหมดนอกไทยแต่ผลบริการถูกใช้ในการดำเนินงานในไทยได้ สถานที่ทำงานของผู้ขายจึงไม่ใช่ข้อยุติ ในอีกด้านหนึ่ง การจ่ายจากไทยอย่างเดียวไม่ใช่เหตุให้สรุปการใช้บริการในไทยโดยไม่อ่านเนื้องานและผู้ใช้ผลลัพธ์
ข้อความปัจจุบันแยกบริการอิเล็กทรอนิกส์ที่ใช้โดยผู้ประกอบการจดทะเบียน VAT ออกจากบริการอื่นที่มีขอบเขตผู้จ่ายต่างกัน ผู้ไม่จด VAT จึงไม่อาจยกเว้น ภ.พ.36 สำหรับบริการอื่นทั้งหมดด้วยสถานะตนเอง และต้องไม่สรุปว่าผู้ไม่จดทุกคนต้องนำส่งสำหรับบริการอิเล็กทรอนิกส์เช่นเดียวกับผู้จด ให้ตรวจหน้าที่ฝั่งผู้ให้บริการภายใต้ระบบบริการอิเล็กทรอนิกส์ประกอบ การแยกนี้สำคัญเมื่องานในสัญญามีทั้งระบบออนไลน์และบริการคนทำ
แฟ้ม ภ.พ.36 ควรระบุเหตุการใช้บริการในไทย เอกสารจ่าย ฐานค่าตอบแทน และหลักฐานนำส่งแยกจาก ภ.ง.ด.54 อนุสัญญาภาษีเงินได้ไม่ได้ครอบคลุม VAT ดังนั้นกรณีภาษีเงินได้ลดลงหรือไม่ต้องหักตามผลวิเคราะห์ที่ถูกต้อง ก็ยังต้องตรวจ VAT ผู้จดทะเบียนที่จะใช้ภาษีซื้อให้ตรวจเงื่อนไขและข้อห้ามก่อน ไม่ถือว่าใบรับนำส่งทำให้เครดิตได้ทุกยอดทันที ส่วนผู้ไม่จดทะเบียนไม่ควรบันทึกเป็นเครดิตภาษีซื้อเช่นผู้จด
8) Gross-up และการควบคุมยอดก่อนโอน
สมมติผู้รับเข้าเงื่อนไขมาตรา 70 อัตราร้อยละ 15 ไม่มีอนุสัญญาที่นำมาใช้ และสัญญารับรองยอดถึงผู้รับหลังหักภาษี 100,000 บาท ต้องหารยอดสุทธิด้วย 1 ลบร้อยละ 15 ได้ฐาน 117,647.06 บาทโดยประมาณ ภาษีจากฐานนั้นประมาณ 17,647.06 บาท และผู้รับได้ 100,000 บาท การนำ 100,000 คูณร้อยละ 15 แล้วออกภาษีให้ 15,000 บาทไม่รักษายอดสุทธิตามฐาน gross-up เดียวกัน ต้องตรวจการปัดเศษตามแบบและระบบที่ใช้ด้วย
หากสัญญากำหนด 100,000 บาทเป็นยอดก่อนภาษี ผลต่างออกไป คือหัก 15,000 บาทแล้วส่งผู้รับ 85,000 บาท ทั้งสองกรณีไม่ได้เปลี่ยนอัตราตามกฎหมาย แต่เปลี่ยนค่าตอบแทนและผู้รับภาระตามสัญญา ต้องประเมินผลต่อฐาน VAT และการลงต้นทุนตามข้อเท็จจริงอีกครั้ง ไม่ใช้ยอดสุทธิที่ธนาคารโอนเป็นฐานภาษีทุกชนิด และไม่รวมค่าธรรมเนียมธนาคารเป็นค่าสิทธิหรือบริการโดยไม่มีการตรวจผู้รับและเหตุการจ่าย
ก่อนอนุมัติโอนให้ผู้รับผิดชอบตรวจชื่อผู้รับ ประเภทเงินได้ เหตุที่ใช้มาตรา 70 หรือไม่ใช้ อัตราก่อนและหลังสิทธิ เอกสารถิ่นที่อยู่ เงื่อนไขสุทธิหลังภาษี วันจ่าย และข้อสรุป ภ.พ.36 ถ้ายังมีข้อค้างให้แสดงในรายการอนุมัติ ไม่ซ่อนไว้ในหมายเหตุบัญชีหลังโอน เก็บหลักฐานจ่ายกับใบรับนำส่งครบแล้วจึงปิดรายการกระทบยอด วิธีนี้เป็นกรอบควบคุมเอกสาร ไม่ใช่คำรับรองว่าเอกสารครบแล้วจะไม่มีการประเมินเพิ่มเติมหรือผลภาษีอื่น
แหล่งอ้างอิงที่ตรวจสอบได้
ลิงก์ด้านล่างเป็นแหล่งต้นทางสำหรับประเด็นที่ระบุในคำอธิบายของแต่ละรายการ ไม่ใช่การรับรองทุกข้อความหรือผลของงานบริการ ตรวจฉบับแก้ไขและเงื่อนไขที่ตรงกับข้อเท็จจริงของกิจการประกอบเสมอ
1. ประมวลกฎหมาย
ประมวลรัษฎากร มาตรา 70: ผู้จ่ายหักภาษีเงินได้ที่จ่ายให้นิติบุคคลต่างประเทศที่ไม่ได้ประกอบกิจการในไทยกรมสรรพากร
ขอบเขตเงินได้ตามมาตรา 40(2)-(6) ที่จ่ายจากหรือในประเทศไทย การหักตามอัตราของนิติบุคคล และกำหนดนำส่งภายในเจ็ดวันนับแต่วันสิ้นเดือนที่จ่าย พร้อมข้อยกเว้นดอกเบี้ยจากสถาบันการเงินเพื่อส่งเสริมเกษตรกรรม พาณิชยกรรม อุตสาหกรรม
2. ประมวลกฎหมาย
ประมวลรัษฎากร บัญชีอัตราภาษีเงินได้นิติบุคคล: อัตราที่เกี่ยวกับมาตรา 70 ทวิกรมสรรพากร
แสดงอัตราร้อยละ 15 ของภาษีตามมาตรา 70 (นอกจากเงินปันผลตามมาตรา 40(4)(ข) ร้อยละ 10) และร้อยละ 10 ที่กำกับมาตรา 70 ทวิ พร้อมหมายเหตุพระราชกฤษฎีกา; ตรวจฉบับที่ใช้บังคับ ณ วันจ่าย
3. แนวปฏิบัติ
กรมสรรพากร: รายชื่ออนุสัญญาภาษีซ้อนและสถานะการใช้บังคับกรมสรรพากร
ตารางประเทศ วันมีผลบังคับ ข้อความอนุสัญญา และการแก้ไขโดย MLI; ต้องเปิดข้อความอนุสัญญารายประเทศก่อนใช้อัตรา
4. แนวปฏิบัติ
กรมสรรพากร: ความรู้เบื้องต้นเกี่ยวกับอนุสัญญาภาษีซ้อนกรมสรรพากร
ผู้มีสิทธิ ภาษีที่ครอบคลุม (ไม่รวม VAT) เพดานอัตราสำหรับเงินปันผล ดอกเบี้ย ค่าสิทธิ และหลักกำไรธุรกิจที่ไม่มีสถานประกอบการถาวร
5. ประมวลกฎหมาย
ประมวลรัษฎากร มาตรา 83/6: ผู้จ่ายนำส่ง VAT แทนผู้ให้บริการจากต่างประเทศกรมสรรพากร
มาตรา 83/6(2) บริการจากต่างประเทศที่ใช้ในไทย แยก (ก) บริการอิเล็กทรอนิกส์แก่ผู้ใช้จด VAT และ (ข) บริการอื่นแก่ผู้ใช้ทุกราย; ไม่ใช่กำหนดภาษีเงินได้หัก ณ ที่จ่าย หรือสรุปว่า e-service แก่ผู้ไม่จดไม่มี VAT
6. ระบบ/แบบฟอร์มราชการ
กรมสรรพากร: แบบ ภ.พ.36 แบบนำส่งภาษีมูลค่าเพิ่มกรมสรรพากร
หน้ารวมแบบ VAT ของกรมสรรพากร รวมแบบ ภ.พ.36 สำหรับผู้จ่ายเงินค่าบริการที่ผู้ให้บริการอยู่ต่างประเทศแต่ใช้บริการในไทย
สรุป
ก่อนจ่ายต่างประเทศควรมีคำตอบที่ตรวจย้อนหลังได้ทั้งเรื่องผู้รับ ประเภทเงินได้ อนุสัญญา วันนำส่ง และ VAT หากต้องการให้กำหนดงานตรวจเอกสารและจัดทำบัญชีภาษี แจ้งลักษณะงาน ประเทศผู้รับ เงื่อนไขราคาและตัวอย่างสัญญาที่ LINE สำหรับการจ่ายเงินไปต่างประเทศ https://lin.ee/WEwU8QZ (แนบใบแจ้งหนี้ผู้รับต่างประเทศ) หรือส่งผ่านหน้าติดต่อ เจ้าหน้าที่จะใช้รายละเอียดเหล่านี้จัดขอบเขตและเสนอราคางานที่สอดคล้องกับรายการจริง
ปรึกษาทีมเราฟรีคำถามที่พบบ่อย
บริการต่างประเทศทุกใบต้องหักร้อยละ 15 หรือไม่+
ไม่ใช่ ต้องเข้าเงื่อนไขผู้รับและเป็นเงินได้มาตรา 40(2) ถึง (6) ที่จ่ายจากหรือในไทยก่อน เงินได้ 40(8) ไม่อยู่ในรายการมาตรา 70 แต่ชื่อบริการในใบแจ้งหนี้ไม่พิสูจน์ประเภท และยังต้องตรวจบทภาษีอื่นกับ VAT
ข้อยกเว้นดอกเบี้ยใช้เมื่อเจ้าหนี้เป็นธนาคารใช่หรือไม่+
ไม่ใช่ มาตรา 70 วรรคสองพิจารณาผู้จ่ายดอกเบี้ยที่เป็นรัฐบาลหรือสถาบันการเงินซึ่งกฎหมายเฉพาะไทยจัดตั้งตามวัตถุประสงค์ที่ระบุ ผู้กู้บริษัทไทยทั่วไปไม่เข้าเงื่อนไขเพียงเพราะเจ้าหนี้เป็นธนาคารพัฒนา
ไม่มีสำนักงานในไทยจึงไม่มีสถานประกอบการถาวรหรือไม่+
สรุปเช่นนั้นไม่ได้ ต้องอ่านเงื่อนไขสถานประกอบการถาวรของอนุสัญญาที่ใช้จริงพร้อมกิจกรรมผู้รับ การประกอบกิจการตามมาตรา 76 ทวิเป็นคำถามกฎหมายภายในอีกชุด ไม่แทนการทดสอบอนุสัญญา
หนังสือรับรองถิ่นที่อยู่ใบเดียวพอใช้อัตราลดหรือไม่+
ต้องมีหนังสือรับรองช่วงที่เกี่ยวข้องแต่ยังต้องผ่านเงื่อนไขอื่นของอนุสัญญา ตรวจประเภทเงินได้ ผู้มีสิทธิในเงินได้ตามบทที่ใช้ และสถานประกอบการถาวรที่เกี่ยวข้องถ้ามี เอกสารที่อยู่บริษัททั่วไปไม่ใช่หลักฐานถิ่นที่อยู่ทางภาษีทดแทน
ภ.ง.ด.54 นับเจ็ดวันจากวันไหน+
มาตรา 70 ใช้เจ็ดวันนับจากสิ้นเดือนที่จ่ายเงินได้ ไม่ได้นับจากวันรับใบแจ้งหนี้ หากจะใช้กำหนดขยายทางอิเล็กทรอนิกส์ต้องตรวจประกาศและเงื่อนไขงวดจริงแยกจากกรอบนี้
จ่ายสุทธิ 100,000 บาทที่อัตราร้อยละ 15 คิดภาษีอย่างไร+
ภายใต้สมมติฐานว่าผู้จ่ายออกภาษีแทน ให้หาร 100,000 ด้วย 0.85 ได้ฐานประมาณ 117,647.06 บาท ภาษีประมาณ 17,647.06 บาท ต้องตรวจสิทธิอนุสัญญา ฐาน VAT และการปัดเศษอีกครั้ง ไม่ใช้ตัวอย่างนี้ตัดสินหน้าที่ของทุกการโอน
บทความที่เกี่ยวข้อง
ดูทั้งหมด →ข้อผิดพลาดภาษี SME ที่เพิ่มความเสี่ยงตรวจสอบ
ป้องกันภาษีซื้อผิด หัก ณ ที่จ่ายตกหล่น ค่ารับรองเกินเกณฑ์ รายจ่ายส่วนตัว สต็อกไม่ตรง และเงินเข้าที่อธิบายไม่ได้
Pillar Two ไทย: ภาษีส่วนเพิ่มและงบปี 2570
ตรวจเกณฑ์กลุ่ม 750 ล้านยูโร วันเริ่มใช้กฎหมาย ETR และ QDMTT พร้อมชุดข้อมูลบริษัทลูกไทยและแนวทางประเมินผลต่องบการเงิน
ภาษีคริปโต: สิทธิยกเว้นและบัญชีต้นทุน
แยกกำไรโอน ผลตอบแทนโทเคน สิทธิปี 2568–2572 และหลักฐาน FIFO หรือถัวเฉลี่ยตามประกาศ 424 ก่อนเตรียม ภ.ง.ด.90
CBAM ปี 2570: ข้อมูลคาร์บอนและรายงานรายปี
แยก CBAM จากภาษีคาร์บอนไทย ตรวจช่วงเปลี่ยนผ่าน เกณฑ์ 50 ตัน ผู้ยื่นที่ได้รับอนุญาต ข้อมูลโรงงาน และกำหนดรายงานปีแรก