นำเข้าส่งออกอย่างไรให้บัญชีและศุลกากรตรงกัน ไม่โดนเรียกเก็บย้อนหลัง

1) พิกัดสินค้าไม่ใช่เรื่องของฝ่ายจัดซื้ออย่างเดียว

การจัดพิกัดผิดเปลี่ยนอัตราอากรทั้งชุดสินค้า และผลกระทบจะสะสมทุกครั้งที่นำเข้าซ้ำ จึงควรมีรายการพิกัดกลางที่ฝ่ายบัญชีเห็นและทบทวนร่วมกันอย่างน้อยปีละครั้ง

หากใช้สิทธิลดอัตราตามความตกลงการค้า ต้องเก็บหนังสือรับรองถิ่นกำเนิดให้ครบและตรงกับใบขนแต่ละฉบับ เพราะเป็นเอกสารแรกที่ถูกขอเมื่อมีการตรวจสอบ

2) ต้นทุนสินค้าต้องรวมสิ่งที่ควรรวม

ค่าระวาง ค่าประกัน ค่าอากร และค่าใช้จ่ายในการนำของออกจากท่า ล้วนเป็นส่วนหนึ่งของต้นทุนสินค้า การผลักรายการเหล่านี้ไปเป็นค่าใช้จ่ายประจำงวดทำให้กำไรขั้นต้นบิดเบือนและสินค้าคงเหลือต่ำกว่าความจริง

ตั้งสูตรปันส่วนค่าใช้จ่ายนำเข้าไว้ล่วงหน้าและใช้แบบเดียวกันทุกครั้ง จะช่วยให้ผู้สอบบัญชีและเจ้าหน้าที่ตรวจสอบเห็นความสม่ำเสมอ

3) ภาษีซื้อจากการนำเข้าและสิทธิอัตราศูนย์

ภาษีมูลค่าเพิ่มที่ชำระตอนนำเข้าใช้เป็นภาษีซื้อได้เมื่อมีใบเสร็จของกรมศุลกากรในชื่อกิจการ การใช้เอกสารของตัวแทนออกของโดยไม่มีหลักฐานเชื่อมโยงมักถูกปฏิเสธ

การขายเพื่อส่งออกจะใช้อัตราศูนย์ได้ต้องมีเอกสารยืนยันการนำของออกนอกราชอาณาจักรครบทั้งชุด หากของยังอยู่ในประเทศ รายการนั้นยังไม่เข้าเงื่อนไข

ควรกระทบยอดยอดขายส่งออกในสมุดบัญชีกับมูลค่าตามใบขนขาออกทุกเดือน ส่วนต่างที่ปล่อยไว้จะกลายเป็นประเด็นเมื่อยื่นขอคืน

4) เตรียมตัวก่อนถูกตรวจ

จัดแฟ้มต่อการนำเข้าหนึ่งครั้งให้ครบชุด ประกอบด้วยใบสั่งซื้อ ใบกำกับผู้ขาย เอกสารขนส่ง ใบขน ใบเสร็จอากร และหลักฐานการชำระเงิน แฟ้มที่ครบทำให้การตรวจจบเร็ว

หากพบข้อผิดพลาดเอง การยื่นแก้ไขล่วงหน้ามักได้ผลดีกว่าการรอให้ถูกทักท้วง ทั้งในแง่ยอดเงินเพิ่มและความสัมพันธ์กับหน่วยงาน